مذاکره، توقف مقاومت است نه هم‌راستا با آن
روزنامه شرق دیروز در مطلبی نوشت: «سناریوی تحلیلی پایان جنگ نیازمند دقت نظری و اتحاد ملی است: طرفداری از مذاکره برای پایان جنگ با حفظ خطوط قرمز و ادامه مقاومت تا دستیابی به شرایط مشخص امنیتی، در یک راستا و در تقابل با سیاست پایان باز آمریکا در جنگ است». درباره این نوشته، گفتنی است، موضوع مذاکره با اعطای امتیاز به دشمن موجودیت می‌یابد، در حالی که لزوم حفظ خطوط قرمز امکان آن را نمی‌دهد، دشمن هم از ما همان خطوط قرمز و کل وجود، هویت و تمدن‌مان را می‌خواهد. در این شرایط مقاومت برای نگه‌داشتن و تقویت همان خطوط و مؤلفه‌هاست. به همین دلیل مقاومت و مذاکره را نمیتوان در یک راستا قلمداد کرد و این یک خطای ذهنی - شناختی است. تفاوت اساسی شرایط نظامی و اقتصادی دشمن در دو مقطع مقاومت و مذاکره آتش‌بس، گویای همین امر است. «شرایط مشخص امنیتی» که در یادداشت یادشده آمده، مفهومی مبهم است زیرا مؤلفه صحیح رسیدن به بازدارندگی پایدار است. از همین رو، جنگ نیمه‌کاره یا آتش‌بس نابهنگام مساوی است با توقف پیروزی، از دست رفتن و عدم تثبیت دستاوردهای نظامی جنگ، ارائه زمان به دشمن و انتظار بی‌پایان برای حملات بعدی.